ສັນຊີວະກະຊາດົກ (ເລື່ອງນົກແກ້ວ)

ໃນເມື່ອກ່ອນ, ທີ່ແຄວ້ນມະຄົດ, ບ່ອນທີ່ພຸດທະສາດສະໜາ ແລະ ລາຊະການຂອງພະເຈົ້າພິມພິສານໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ມີວິຫານອັນງາມຕັ້ງຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ທ່າມກາງປ່າໄມ້ອັນຂຽວຊອຸ່ມ. ວິຫານນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ປະກອບພິທີທາງສາສນາ, ແຕ່ຍັງເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງພິກຂຸສົງ. ພາຍໃນວິຫານນັ້ນ, ມີນົກແກ້ວໂຕໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຄຳສອນຂອງພະພຸດທະເຈົ້າຈາກການຟັງພິກຂຸສົງທຸກໆວັນ. ນົກແກ້ວໂຕນີ້ໄດ້ຈື່ຈຳ ແລະ ເວົ້າຕາມຄຳສອນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ມື້ໜຶ່ງ, ມີພໍ່ຄ້າຜູ້ໜຶ່ງເດີນທາງມາເຖິງວິຫານ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງນົກແກ້ວເວົ້າສອນທຳ. ລາວຮູ້ສຶກປະທັບໃຈໃນປັນຍາຂອງນົກແກ້ວ ແລະ ໄດ້ຊື້ມັນໄປເພື່ອຈະນຳໄປເຜີຍແຜ່ຄຳສອນ. ເມື່ອພໍ່ຄ້າໄດ້ນຳນົກແກ້ວໄປເຖິງບ້ານ, ລາວໄດ້ສອນຄົນໃນຄອບຄົວ ແລະ ເພື່ອນບ້ານໃຫ້ຟັງນົກແກ້ວ. ຄຳສອນຂອງນົກແກ້ວໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຫຼາຍຄົນໄດ້ເຂົ້າໃຈໃນຫຼັກທຳ ແລະ ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ເລື່ອງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ປັນຍາ ແລະ ຄຳສອນທີ່ດີສາມາດມາຈາກແຫຼ່ງໃດກໍໄດ້, ແມ້ກະທັ້ງຈາກສັດ.